Aman uzasın!

Dünyanın hiçbir cumhuriyetinde, hiçbir demokrasisinde Anayasa Mahkemesi’ne verilen bir savunmada, iddia makamının böylesine hedef alındığı görülmemiştir.

AKP hukukçuları, Cumhuriyet Başsavcısı Abdurrahman Yalçınkaya’ya yönelik “siyasi paranoyak”, “laiklik anlayışı militanca ve çağ dışı”, “siyasi çaresizlik” suçlamalarıyla itham makamını itham ediyor.

Savunmak için saldırmak, çaresizliğin ifadesi olup, yenilginin kesin olduğu durumlarda, can havliyle son vuruş tekniğidir. Bazen sonuç verir.

Ama hukukta değil. Hele bir Anayasa Mahkemesi’ne karşı, hiç değil.

Bir cumhuriyet rejiminde, bir siyasal partinin bir Cumhuriyet Başsavcısı’na saldırarak savunma yapmaya çalışması, ancak “yavuz hırsız ev sahibini bastırır” özdeyişiyle açıklanabilir.

AKP iktidarı da yavuz hırsız olmadığına göre, olsa olsa, “nasılsa kapanacak, bari içimizde kalmasın,” diye veryansın etmektedir. Stratejilerini de Anayasa Mahkemesi’nin bir an önce karar vermesi, yani partinin en kısa zamanda kapatılması üzerine kurdukları anlaşıldı.

Onlar sabırsızlandıkça, ben işkilleniyorum.

Onlar acele mi ediyor? Ben davanın uzamasına duacıyım.

Nedir bu telaş, AKP niçin bir an önce kapanmak istiyor, önce anlamadım, şimdi anlıyorum.

Her gün bir iş yeri kapanıyor. İstihdam yok. İşsizlik, resmi istatistiklerde bile artıyor. Piyasada nakit para darlığı başladı.

Yabancı sermaye dedikleri borsa vurkaççıları, 25 milyar doları alıp gitti. Orta ve düşük gelirli nüfusun canı burnunda. Mercimek karşılığı verdiği oya pişman. Gıda krizi kapıda, pahalılık bir yana, yakında dağıtacak mercimek bulamayacaklar.

Çünkü Türkiye, kuraklaşıyor. Sulak tarım alanları, ya sanayi artıklarıyla zehirli ya ona buna satıldı, kalanlara da yağmur yağmıyor.

Diyelim ki ekonomik kriz, yatırım eksikliği, para darlığı dünya konjoktürü ve petrol fiyatı kaynaklı.

Doğrudur. Ama ekonomik kriz Türkiye’yi bitirmez, uzun süren bir kuraklık bitirir.


***


Hazretler, bir zamanlar kuraklık olduğunda, başta Ecevit, ona buna “uğursuz herif başımızda, bereket yok, yağmur yağmıyor,” derlerdi.

Şimdi iktidardalar, yağdırsalar ya?

Hani nerede yağmur duacıları, niye yağmur duasına çıkmıyorlar?

AKP, Türkiye’nin yuvarlandığı uçurumu hepimizden daha iyi biliyor. Ne de olsa suyu çekilen çeşmenin başında. O uçurumun dibinde, dünyadan ayrı tutulamayacak ekonomik darlık ve açlık var.

Parti hemen kapansın, beklenen kriz onların iktidar sürecinin dışına düşsün, bir şekilde atlatılınca da (tabii atlatılırsa...) yeni bir parti kurarlar, suyu geri gelen çeşmenin başına yine otururlar, diye düşünüyorlar.

Akıllarınca, ha patladı ha patlayacak akut krizi de “Bak AKP’yi kapattılar, böyle oldu!” diye açıklayacaklar.

Bu arada, güya parti kapatılmasın diye verdikleri savunmada da yalakalarına cazgırlık yaptırıyorlar. Maşallah yalakalar da yalamaktan yalama olmuş: Kendi kızı lisede okurken din derslerine girmemesi için dilekçe verip, bu derslerin kalkmasına çalışan bir babayasacı, almış yanına görmeyip uyduran sevgili asistanı, neması kesilecek çeşmenin başında ağızlarından köpükler saçaraktan, AKP savunması diye Cumhuriyet Başsavcısı’nı sigaya çekiyorlar. Siga da ne siga, sanırsınız hukukçu mukukçu değil, psikoloji allamesiymiş hepsi, zaten de teşhisi koymuşlar: Paranoyak, militan, çağdışı...

Hukuka ilişkin tek savunmaları da içlerinden “tövbe tövbe” diye andıkları çok belli laiklik konusunda.

AKP savunmasına göre, laiklik bir yaşam biçimi değilmiş. İnanç değilmiş. Bireysel değilmiş. Dünya işlerini devlet işlerinden ayırmak hiç değilmiş, çünkü ideolojik olurmuş. İnsanı kul olmaktan çıkarması da olmazmış, çünkü yaradana kul olanları incitirmiş.

Ne kuş, ne deve, zaten ne de pire, sizin anlayacağınız laikliğin “olmaması” gerektiğini söylemeye çalışıyorlar da, dilleri henüz dönmüyor işte.

Vatan / Mine Kırıkkanat