Olaya ilişkin tek fark ise Sinan Akyüz daha önceki yazısını TMSF döneminde kaleme almasıydı. O yazıdan sonra Sinan Akyüz tek ihtar dahi almamıştı. İşte Ergun Babahan'ın bugünkü ve Sinan Akyüz'ün daha önce kaleme aldığı yazılar...

Ergun Babahan'un bugünkü yazısı

SABAH'ta ırkçılığın yeri olmaz

Bu gazetede herkes düşüncelerini özgürce dile getirir.
Ancak özgürlük tüm temel hukuk kurumları ve kararları tarafından belli birtakım kurallara bağlanmıştır, sınırsız özgürlük diye bir kavram söz konusu değildir.

SABAH'ta dünya görüşü birbirinden çok farklı insanlar bir arada.

Onlar gazetenin zenginliği.

Yazarlarımızın yazdıklarına, çizdiklerine müdahale etmeyiz, yakın geçmişte hem bana, hem gazetenin yönetim biçimine ilişkin eleştirilerin satırına dokunulmadan yayımlanması da bunun bir göstergesidir.

Dediğim gibi, herkes olayları kendi penceresinden yorumlar, değerlendirir.

Bunu yaparken topluca aşağılama, hakaret etme, özetle ırkçı, ayrımcı bir yaklaşımda bulunma hakkına sahip olamaz.

Bu gazetede katlanamayacağımız şeylerin başında bir grubu, bir halkı, bir kesimi topluca hedef alan ırkçılık gelir.
Yakın ve uzak tarihimizde hem övünülecek, hem utanç duyulacak olaylar vardır.

Ermeni tehcirinden 6-7 Eylül olaylarına, Hrant Dink cinayetinden Malatya katliamına kadar, çok acılar bu topraklarda yaşanmıştır.

Ancak bu olayların yaşanmış olması, kimseye "Bütün Türkler katildir" deme hakkı vermez, veremez.

Bunu diyenler sadece ırkçılar olur.

İnsanlar etnik kökenleri, inançları, yaşam biçimlerinden öte somut olaylarla değerlendirilip haklarında yargıya varılır.
Kim, ne zaman, ne yaptı?

Önemli olan bu sorunun yanıtıdır.

Aynı şekilde kimse kadınları bir kalemde aşağılayıp karalayamaz.

Cinsiyetçilik ve ayrımcılığın ölçüsünü aşanların, ırkçılık yapanların, böyle düşünenlerin SABAH'ta yeri yoktur ve olamaz.

Onlara uygun yayın organları mevcuttur ve eminim ki, kendileri gibi düşünenlere kapı açmaya hazırdırlar.

Aksini savunmak bütün geçmişi inkâr anlamına gelir.
SABAH demokrat olduğu kadar, ırkçılık karşıtıdır, bu da benim için ayrıca bir gurur kaynağıdır.

Sinan Akyüz'ün 2 mart 2008 tarihli yazısı

Of anam of! Çocuğun varsa bakıcı derdin var

Son günlerde dudaklarımdan şu sözcükler dökülüyor: "Allah'ım sen aklımı koru!" Nedeni de malum; 'Çocuğun varsa, bakıcı sorunun var.' Çocuklara bakıcı bulmak başlı başına bir sorun. Bakıcı bulduğun zaman da bakıcının kendisi ayrı bir sorun. Yedi ay önce dünyaya gelen Kaan ve Kerem'den sonra, bakıcı aramaya başladık. Aradık, taradık ve en sonunda da oturma ve çalışma izni olan yabancı uyruklu bir kadın bakıcı bulmayı başardık. İki kişiyken bir anda beş kişilik bir aile olduk. Aile olduk olmasına da, çocukların bakıcısına biz 'iyi bakamadık!'

MEĞER FİNGİRDEKMİŞ!

Kadını haftalık izne gönderdiğimiz zaman sokaktaki manava, kasaba ve taksi şoförlerinin hepsine birden 'fingirdemiş'. Bir gün sabahın kör vaktinde cep telefonum acı acı çaldı. Kadının biri ağzımı açmama fırsat vermeden, "Seni o... kadın. Kocamdan ne istiyorsun?" dedi. Yatakta, tavşan gibi öyle bir zıpladım ki, o sırada bizim hanım uyandı. "Ne oldu?" dedi. "Telefondaki kadın, kocasıyla bir ilişkim olduğunu söylüyor" dedim. Karım gülmeye başladı. Telefondaki kadına dedim ki; "Kocan eşiğin öte tarafına geçenlerden mi?" Kadın sesimi duyunca, "Sen de kimsin?" dedi. Aradığı numaranın sahibi olduğumu söyledim. O da bana kocasının devamlı bu numaradan arandığını söyledi. Sonra anladım ki; bizim bakıcı kadın, benim telefonumla gizliden gizliye 'iş!' pişiriyormuş. Kadını o gün evden kovdum.

ALTIN DİŞLİ BAKICIM!

Bir arkadaşımın referansıyla oturma ve çalışma izni olan başka bir kadın bulduk. Oturma ve çalışma izni diyorum çünkü piyasa, kaçak çalışan yabancı uyruklu kadınlardan geçilmiyor. Her neyse... Kadın işe başladı ama tek bir kötü tarafı vardı. Dışarıdan söylediğimiz yemeğin 'plastik tabağını, çatalını ve kaşığını' yıkayıp, dolaba kaldırıyordu. Ama Allah'ı var, bir önceki bakıcımız gibi fingirdek birine hiç benzemiyordu. Derken birkaç gün sonra yatılı misafirliğe bir yakınımız geldi. Onların da bizim gibi yeni doğmuş bir bebeği ve yabancı bir bakıcıları vardı. İki gün bizde kaldılar. Bir sabah evin içinde yankılanan çığlık sesiyle hepimiz uyandık. Salona koştum. İki kadın; saç saça, baş başa birbirleriyle kavgaya tutuşmuş. Zar zor ayırdık. O sinirle ne olduğunu sordum. Bizim bakıcı demez mi ki; "Dün yemek yerken düşen altın dişimi çalmış!" Diğer bakıcı kadın salonun ortasına çantasını boşalttı. "Bakın" dedi. "Çantamda altın diş yok!" Bu sefer hepimiz başladık evde altın diş aramaya. Bulamadık. Kadına 'porselen diş' sözü verdim de, ancak öyle bu işten yırtabildik. Bir gün işten eve döndüm. Salonda, 'çam yarması bir herif' oturuyor. Karıma bakıp, "Kim bu adam?" dedim. Karım da o dönem 'loğusa'. İki bebeğe süt yetiştirmeye çalışıyor. Bana dedi ki: "Bizimkinin kocası! Kalacak yeri yok. Bizde birkaç gün misafir olacak." Adamın yüzüne bakıp, karıma sinirli sinirli "Peki" dedim. Ama gelin görün ki adam, üç gün geçti evde. Bir hafta geçti evde. İki hafta geçti adam yine evde! Karıma dedim ki; "Bu adam evden gitmeyecekse, bari biz başka yere taşınalım!"

KOCAM DEDİĞİ ADAM

Karım dedi ki: "Aman sus! Zaten iki bebeğe yetişemiyorum. Adam nasıl olsa bugün yarın gidecek evimizden." Belki inanmayacaksınız ama adam tam tamına 'üç hafta' bizimle yaşadı. Ona kalsa gitmeye de hiç niyeti yoktu. En sonunda sigortalarım attı. Kadınla kocasını evden kovacaktım ki, o gün ben işteyken bir olay oldu. Kadın kocasına hamile olduğunu söylemiş. Adam da, "Vay sen nasıl olur de hamile kalırsın" diyerek kadını bir güzel dövmüş. O sinirle eve geldim ve ikisini de kovdum. Sonra tesadüfen öğrendik ki adam kadının 'iş!' tuttuğu 'lavuklu!'suymuş. Sonuç: Bakıcılardan yana gülmedi yüzüm. Çocuklar kucağımızda kaldı, bakıcı lazım iki gözüm... Of anam of! Çocuğu varsa, insanın bir de bakıcı sorunu varmış.

SİNAN AKYÜZ TÜRKMENLER'E 'ÇİRKİN' DEDİĞİ İÇİN, BU ÜLKEDE YATIRIMLARI BULUNAN AHMET ÇALIK TARAFINDAN İŞTEN KOVULMUŞTU. HABERİ HATIRLAMAK İÇİN TIKLAYIN