Umur Talu'nun yazısı

Kıymeti varsa

Bu kadar yoldan dolaşıp sadede gelirsem...

Kendine "liberal" dediğine göre, Ergun Babahan'la belki hayata tüm bakışımız, her haber, olay karşısında tutumumuz, bazen gazeteci tarzımız aynı olmayabilir.

Ama ben de onun meslek hayatında rol oynadım, o da benimkinde. Bazen ben el verdim; bazen o bana.

İzmir basınından İstanbul'a ilk gelişine sebep oldum. Oradaki hayal kırıklığıyla Hürriyet'e gittiğimde yanımdaydı.

Yıllar sonra, Sabah batırılmak istenirken, kuşatılmış, torpillenmiş, içten vurulmuşken; Ciner ve Bilgin, tirajı, itibarı düşmüş Sabah'ı ona teslim ettiler.

Büyük ama yaralı gazete, elbet patron sermayesi ve aklıyla da, ama çalışanların emeği, ruhuyla da büyük grup karşısında yok olmaktan kurtuldu. Ülkeyi, siyaseti, medyayı dengeledi. İyi oldu.

Hıncal Uluç, Salih Memecan, Yavuz Donat ve Sabah'ı hayata döndüren onca "gitmeyen"in büyük katkısıyla tabii, belki o ara katılan bizlerin de çorbada bir tutam tuzuyla.

Sonraki çalkantılarda, gazete yuvarlanırken, Ergun, öyle ya da böyle, hep su alabilecek hassaslıktaki gemiyi, bayrağı ve kitle gazetesi kimliğini ayakta tutmaya çabalayarak yüzdürdü.

Ahmet Çalık aldıktan sonra da.

Yirmi yıldır Sabah'ta aklı, emeği, tabii ki yanlışı da, ama epey doğrusu da var.

6 yıla varan kendi katkımı onun yirmi yılıyla aynı terazinin birer kefesine koymaya utanırım; Sabah'ın uzak, yakın tarihine henüz milim katkısı olmamış kimi paraşütçüyü o kefeye nasıl koyayım...

Tabii ki yöneticiler, çalışanlar gelir, gider. Patronlar bile gelip gidiyor.

Babahan da, nasıl daha önce gittiyse, yine isteğiyle belki de hiç istemeden "veda"laşıyor.

Başıma da çok geldiği için, her "veda"da "vefa"ya; "adalet, hakkaniyet terazisi"ne bakarım.

O yüzden, içtenlikle söyleyeyim, bir kıymeti varsa, çok üzüldüm ve düşünüyorum ki...

Umur Talu/Sabah